Predstavljamo vam CRKVU ROĐENJA PRESVETE BOGORODICE u Obudovcu. Ova monumentalna crkva građena je sa prekidima od 1864. do 1882. godine. Podignuta je na zemlji koja je posljednjih trista godina uvijek služila kao prostor za gradnju crkava i kao groblje, o čemu postoje posredni i neposredni dokazi.

Današnja crkva Rođenja Presvete Bogorodice u osnovi je trobrodna bazilika građena u mješavini srpsko-vizantijskog i baroknog stila. Crkva je duga 37 a široka 22 metra, visoka do krova 12 metara, a veliki toranj s krstom dostiže visinu 46 metara. Dva dijela su zidana od kamena zvanog "siga", a treći - gornji, od cigle. Temelji na kojima stabilna i vijekovima stamena opstaje, široki su tri metra, pokopani tri metra u dubinu, a u dubinu nabijeni su kočevi dugi dva metra, od čiste hrastove crveni, da bi sa njih počela gradnja zida širokog metar i po. Kamen je dovožen iz rudnika kod Bosanske Bijele i iz rudnika zvanog Opeža kod Modriče. Protomajstor Tasa iz Ohrida, sa svojih pedeset majstora, uz nesebičnu pomoć ovdašnjih, ljudi utemeljio je ovo zdanje i dao mu izgled koji plijeni ljepotom i monumentalnošću. Dozvola za gradnju dobijena je od sultana u Carigradu, a utemeljenje i poslove gradnje kontrolisali su paše i veziri umirućeg turskog carstva. Osamnaest okolnih sela gradilo je ovo zdanje ulažući ogromne napore da pribavi i preveze značajne količine kamena, opeke i drvene građe, koja je poklon manastira Vozuća. Išlo se u "pisaniju", odnosno prikupljan je novac po svim srpskim zemljama pod osmanskom carevinom, čak do daleke pravoslavne Rusije. Pominje se u izvorima cifra od 16.000 prikupljenih ''ćesarskih'' dukata. Četrnaestog oktobra 1882. godine, mitropolit Zvorničko-tuzlanski, Dionisije II, u prisustvu mnogobrojnog naroda i turskih zvaničnika osvetio je hram Rođenja Presvete Bogorodice u Obudovcu.

Crkva ima jedan veliki i dva mala oltara. Ogroman ikonostas visok je 19,5 metara. Radio ga je poznati umjetnik Roman Petrović iz Sarajeva koji je studirao slikarstvo u Petrogradu, Krakovu, Parizu i Zagrebu. Ikonostas ima 24 ikone, a svi likovi su, što je posebna karakteristika, u prirodnoj veličini. Rađen je od 1937. do 1940. godine, kada je i osvećen. Sve ikone su izrađene u hladnom ljubičastom tonu pobožnosti i tajanstvene mirne statike, što je karakteristika ikonografije u starom vizantu, ovdje modernizovana novim izrazom. To je za navedeno vrijeme bila prava novina pravoslavnnog sakralnog slikarstva.