Istorijski artefakti pronađeni na ovom području daju nam sliku o 7000 godina kontinuiranog ljudskog prisustva ovdje. Skromna arheološka istraživanja otkrila su paleolitsku stanicu na lokalitetu "Vitača", dok su artefakti iz bronzanog doba, kao i kovani rimski novac iz doba cara Trajana Decije (249-251. g.), pronađeni u ostavama slučajnim iskopavanjem.
Idealna geo-strateška pozicija, plodna zemlja, i bogatstvo pitke vode, predstavljalo je fundament buduće stalne zajednice.

Prve pisane tragove nalazimo u tefteru iz 1548. godine, u kome područje današnjeg: Obudovca, Batkuše, Čović Polja, Orlovog Polja, nosi naziv Ogludovac. Etimologija imena sela je mistificirana, po nekim izvorima (letopis crkve), ime Obudovac potiče još iz 1400. godine. Zbog nepotpunih podataka predočićemo dvije verzije nominovanja zajednice. Prema prvoj, Obudovac je dobio ime u vrijeme mađarskih osvajanja početkom XVI vijeka. Tvrdi se da u mađarskoj staroj leksici "obud" znači "staro", što bi dalje impliciralo da su se Mađari vraćali na svoj posjed. U prilog ovoj teoriji stoji činjenica da je u okolini Obudovca postojalo staro mađarsko naselje. Druga legenda vraća nas u period nakon srpskih ustanaka u XIX vijeku, kada je veća grupa turskih vojnika "drastično korigovala polnu strukturu Obudovca", te je iz glagola "obudovjeti", fonetskim prilagođavanjem nastalo ime sela - Obudovac.

Istorijska panorama ovo područje veže, u periodu do 1460. godine, za posjede Radivoja Ostojića, strica kralja Stefana Tomaševića, koji zatim dolazi pod plašt osmanlijske imperije. Od 1463. do 1520. godine, ova teritorija stapa se u Srebreničku banovinu, odbrambeni pojas, koji su Mađari pod vođstvom Matije Korvina formirali prema Turskoj. Poslije pada Srebreničke banovine, Obudovac postaje dio Zvorničkog sandžaka, nahija nanavište, iz ovog perioda nalazimo i prve pisane dokaze o postojanju naselja. Godine 1858, Obudovac se našao u središtu bune posavskih seljaka, koju je predvodio oraški prota Stevan Avramović (Protina buna), zajedno sa sveštenikom hadži-Petkom Jagodićem. Inicijacija se dogodila na Petrovdan, na bogosluženju u obudovačkoj crkvi, gdje su predstavnici 12 okolnih sela donijeli odluku o podizanju bune. Borba između pet i osam hiljada ustanika, bez logistike i koordinacije, protiv superiornih neprijatelja, dovela je do sloma bune u oktobru 1858. godine, njenim učesnicima i podarila epsku slavu a stanovništvu nametnula nove represalije. Augzburški list "Allgemeine zeitung" 1. 11. 1858. godine piše o krahu bune: "Begovi i Age popalili su gotovo sva srpska sela u Gradačačkoj nahiji i pravoslavnu crkvu u Obudovcu". U memorandumu Ruske vlade evropskim silama navodi se da je spaljeno 200 hrišćanskih kuća, 600 hrišćana ubijeno, a 2000 pobjeglo u Austriju. Kao povod ovog "dešavanja naroda", navodi se ferman Nuredin-Paše o novim agrarnim odnosima protiv čega su knezovi ustali. Kao i mnogo puta poslije, to je donijelo samo krv i patnje.

Nakon završetka I svjeskog rata, istorijsko razdoblje kraljevine SHS Obudovac će obilježiti daljom borbom seljaka za svoje prirodno pravo. Faktorski posmatrano, Obudovac je kroz II svjeski rat obilježavala većim dijelom kohabitacija četničkog i partizanskog pokreta.

Period socijalističke ideologije obilježiće represije nad stanovništvom; glad i dalje siromaštvo početkom 50-tih godina. Pozitivan impuls koji je zahvatio cjelokupnu regiju je konsolidacija proizvodnje i uspostavljanje kooperativnih zadružnih imanja 1965. godine.

Tokom 70-tih, koristeći pozitivan društveni okvir, Obudovac se, zahvaljujući većim dijelom samodoprinosu, radikalno urbanizuje, dobija konture varošice; sprovodi se elektrifikacija; asfaltiranje osnovnih putnih dionica. Ispostavilo se da je riječ o procesu koji traje i početkom XXI vijeka.

Građanski rat koji se desio početkom 90-tih u Bosni i Hercegovini, Obudovcu je donio veliko razaranje i smrt 74 mještana. Ekonomske i psihološke konsekvence su još prisutne.

Danas Obudovac predstavlja važanu tranzitnu tačku, dominantno poljoprivredno područje sa izraženom intencijom intenziviranja proizvodnje, privrednim kapacitetima koji, sa novom vlasničkom strukturom i menadžerskim metodama, prerastaju u propulzivni element razvoja.